De conclusie
Toen Gandhi in 1915 terugkeerde naar India werd hij leider van de Congrespartij en kwam op voor de uitgebuite boeren. Hij geloofde dat de onafhankelijkheidsstrijd pas echt kon beginnen als de boeren hadden geleerd voor zichzelf op te komen en een protestbeweging tegen de landeigenaren hadden georganiseerd. Toen er in 1919 een protestmars werd gehouden opende de politie het vuur op de demonstranten en richtte een bloedbad aan. Als reactie hierop startte Gandhi de Non-Cooperation-beweging, een soort grote boycot voor alles wat Engels was. Ook gingen mensen in de steden uit protest midden op straat liggen, om verkeersopstoppingen te veroorzaken. Gandhi zelf ging in hongerstaking.

In september 1934 stapte Gandhi uit de Congrespartij, om overal in India werklieden te helpen ateliers op te zetten, zodat ze voor zichzelf en hun omgeving de kost konden verdienen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog begon hij weer met strijden voor onafhankelijkheid. Met behulp van Gandhi en zijn geweldloze strijdmiddelen werd India uiteindelijk in 1947 onafhankelijk, maar door de langdurige strijd tussen moslims en hindoes werd het land opgesplitst in India en Pakistan.